Central Otago: Pinot Noir, złoto i cztery winnice

Na południu nowozelandzkiej Wyspy Południowej Central Otago leży daleko od morskiego klimatu, który wielu osobom kojarzy się z tym krajem. Alpy Południowe osłaniają doliny przed deszczem, a winnice zajmują wysokie, często kamieniste tereny. Zimy bywają surowe, lata krótkie, a różnice temperatur między dniem i nocą pomagają gronom dojrzewać powoli. Wśród gleb są łupki, less, żwiry polodowcowe i osady rzeczne. Nie ma jednego smaku „Central Otago”: chłodniejsze Gibbston, cieplejsze Bannockburn oraz okolice Cromwell, Lowburn, Pisa, Bendigo i Wānaki dają różne warunki i terminy zbioru. Gibbston dojrzewa później, a suche Bannockburn pozwala zbierać wcześniej; okolice Wānaki są chłodniejsze i nieco wilgotniejsze. Te różnice warto mieć w pamięci, kiedy porównujemy butelki z różnych części regionu.

Winiarska historia regionu zaczęła się w epoce poszukiwania złota. Francuski poszukiwacz Jean Désiré Féraud posadził pierwsze odnotowane winorośle w 1864 roku. Wino z okolicy Clyde, opisane wówczas jako „Burgundy”, zdobyło medal na wystawie w Sydney w 1881 roku. W 1895 roku Romeo Bragato, ekspert wysłany do oceny nowozelandzkich terenów winiarskich, dostrzegł potencjał Central Otago. Potem winorośl ustąpiła miejsca sadom i innym uprawom; odnowa zaczęła się w latach 50. XX wieku, a pionierzy lat 70. pomogli zbudować współczesny region. Do tej młodej osi czasu należy jeszcze rocznik Gibbston Valley z 1987 roku, który sama winnica określa jako pierwszy komercyjny w Central Otago. Między pierwszymi próbami a dzisiejszymi winnicami była więc wyraźna przerwa.

Jakie wina powstają w Central Otago

Pinot Noir jest wizytówką regionu. Zależnie od miejsca i rocznika może być bardziej soczysty i czerwonoowocowy albo ciemniejszy, z wyraźniejszą strukturą. Wysokie położenie i chłodne noce pozwalają zachować świeżość, a różnice między podregionami widać w winach nawet wtedy, gdy użyto tego samego szczepu.

Pinot Gris to najpopularniejsza biała odmiana Central Otago. Wina bywają aromatyczne, pełniejsze niż lekkie biele z chłodniejszych nadmorskich części kraju; od producenta zależy, czy pójdą w stronę wytrawną, czy łagodniej zaokrągloną.

Riesling pokazuje szeroki zakres słodyczy: od wytrawnych, rześkich win po słodsze wersje z późnego zbioru. Warto sprawdzić opis konkretnej butelki, bo sam szczep nie przesądza o tym, jak słodkie będzie wino.

Chardonnay coraz mocniej zaznacza się w regionie. Może być świeże i cytrusowe albo pełniejsze, z dojrzewaniem w beczce; ważne jest, by odczytać styl konkretnego producenta, a nie zakładać jednego wzorca.

Sauvignon Blanc występuje rzadziej niż Pinot Noir czy Pinot Gris, ale warto go szukać. Regionalne przykłady łączą tropikalne aromaty z cytrusową świeżością, bez konieczności sprowadzania go do bardzo zielonego, trawiastego stylu.

Różowe z Pinot Noir daje lżejszą interpretację flagowego szczepu. Wino może zachować czerwone owoce i świeżość, a jednocześnie pasować do ciepłego dnia lub prostego posiłku.

Musujące metodą tradycyjną powstają z Pinot Noir i Chardonnay. Druga fermentacja zachodzi w butelce, jak w klasycznym szampanie; w Central Otago taki styl pozostaje ciekawym uzupełnieniem regionu kojarzonego przede wszystkim z czerwonym winem.

Gdzie spróbować win Central Otago

Mount Edward

W Gibbston Valley Mount Edward proponuje degustacje bieżących win, starszych roczników z biblioteki oraz wariant łączący wino z małymi daniami. W ofercie są regionalne klasyki, między innymi Pinot Noir, Chardonnay, Riesling i Pinot Gris, ale też Gamay, Chenin oraz małe partie Pet Natów i win pomarańczowych. To dobry adres dla osób, które chcą porównać różne podejścia jednego producenta, od klasycznego Pinot Noir po mniej oczywiste style.

W recenzjach powracają degustacje z jedzeniem: goście wymieniają krokiety, marchewki, grzyby i dania dopasowane do win. Jeden z nich opisuje rowerowy przyjazd z innej winnicy, a inny wspomina, że gospodyni z pasją opowiadała o każdej butelce. Rezerwacja degustacji z małymi daniami pozwala połączyć objaśnienia win z ich podaniem przy stole.

Gibbston Valley

Gibbston Valley łączy restaurację z dużą atrakcją winiarską: wycieczką do wykutej w skale piwnicy. Classic Cave Tour, czyli klasyczna wycieczka po piwnicy, obejmuje degustację trzech win. W sali degustacyjnej można spróbować między innymi Pinot Noir z parceli Glenlee i Le Maître, Rieslingu z Gibbston oraz win z Bendigo; dokładny skład wycieczkowego zestawu może się zmieniać. Goście opisują przewodników, takich jak Eliza, i możliwość połączenia wizyty z lunchem; jeden z nich wspomina jagnięcinę zamawianą po rowerowej trasie z Arrowtown. To wybór dla osób, które poza kieliszkiem chcą zobaczyć, jak przechowuje się wino i poznać skalę miejscowej produkcji.

W kilku krytycznych wpisach pojawia się problem z organizacją wejścia na wycieczkę lub poczuciem, że obsługa nie zauważyła gości; inna osoba pisze o hałaśliwej grupie, przez którą trudno było słuchać przewodnika. Przy rezerwacji warto sprawdzić, gdzie zgłosić przybycie, i przyjść z zapasem czasu.

Domaine Thomson

Winnica w Mount Pisa zaprasza na prowadzone degustacje, w których zestawia wina z Central Otago z burgundzkimi. W karcie „Two Hemispheres” cztery wina obejmują wybór burgundzki i sygnaturowe Pinot Noir Surveyor Thomson. Można też zamówić Pinot Noir lub Chardonnay na kieliszek; francuska deska serów wymaga wcześniejszej rezerwacji. Taki układ pozwala porównywać podobne odmiany z dwóch półkul.

Goście piszą o rozmowach z Hilary i Marcią, o degustacji oraz o dzielonych deskach przygotowanych na firmowe spotkanie. Jedna z recenzji sprzed kilku miesięcy krytykuje zestaw „Two Hemispheres”: autor oczekiwał win francuskich, lecz ich nie otrzymał i uznał porcje za małe. Przy rezerwacji warto zapytać o skład degustacji w danym dniu.

Mt Difficulty Wines

Winnica w Bannockburn specjalizuje się w Pinot Noir, a jej sala degustacyjna leży wysoko nad winiarnią, z widokiem na Cromwell Basin i Lake Dunstan. Można tu połączyć degustację z posiłkiem w restauracji. Niedawny gość opowiada o prowadzonej przez kompetentnego gospodarza degustacji, a na koniec o kieliszku Pinot wypitym przy widoku. W innych relacjach pojawiają się dobrze dobrane wina do lunchu, dzielona łopatka jagnięca i duży talerz z dipami oraz mięsem.

Powtarza się obraz miejsca, w którym wino jest częścią dłuższego posiłku, nie tylko krótkiej próby przy ladzie. Jeden z gości chwali zabawne objaśnienia Colleen, inny wspomina Pinot Gris, Chardonnay i Pinot Noir próbowane podczas degustacji i zakupione później. Jeśli wybieramy się przede wszystkim po wino, możemy poprosić o opowieść o Pinot Noir z Bannockburn; jeśli zostajemy na lunch, goście szczególnie polecają dania do dzielenia.

Maria i Ignacy